Zarys odpowiedzi:
Kalibracja polega na przeliczeniu współrzędnych zadaną funkcją, której parametry wyliczone są w oparciu o punkty, których współrzędne znane są zarówno w układzie pierwotnym jak i wtórnym. Punkty te zwane są punktami dostosowania lub punktami łącznymi.
Kalibrację map analogowych odpowiednio wykonanych i przeznaczonych do wykorzystania do geodezyjnego pomiaru kartometrycznego, wykonuje się przy wykorzystaniu co najmniej 20 punktów dostosowania, położonych na arkuszu mapy objętym kalibracją, rozmieszczonych równomiernie na granicy zewnętrznej oraz wewnątrz transformowanego obszaru, z zachowaniem dokładności transformacji wyrażonej błędem średnim transformacji nie większym niż 0,20 m.
Punktami dostosowania mogą być jednoznacznie identyfikowane na mapie punkty:
- graniczne zawarte w PRG, w szczególności punkty węzłowe;
- graniczne wchodzące w skład numerycznych opisów granic;
- określające kontury budynków.
Dokładność położenia wyżej wymienionych punktów dostosowania, w państwowym systemie odniesień przestrzennych nie może być większa niż 0,10 m względem najbliższych punktów poziomej osnowy geodezyjnej oraz pomiarowej osnowy sytuacyjnej.
W przypadku, gdy z PZGiK nie można pozyskać danych dla niezbędnej liczby punków dostosowania, dane te należy pozyskać w wynik geodezyjnych pomiarów terenowych lub fotogrametrycznych.
Kalibrację cyfrowego obrazu rastrowego wykonuje się w dwóch etapach:
- I etap - wstępna kalibracja, wykonana metodą transformacji afinicznej pierwszego stopnia z eliminacją punktów nieidentycznych, dla których uzyskana odchyłka wynosi Vp>3µ;
- II etap - ostateczna kalibracja, wykonana na podstawie analizy zaobserwowanych w etapie I deformacji rastra mapy analogowej, wybraną metodą matematycznej transformacji.
W przypadku pozyskiwania danych metodą digitalizacji z kilku niezależnych obszarów, opracowanych pierwotnie w różnych układach odniesień przestrzennych, stosuje się transformację wieloukładową.
Podstawa prawna:
Rozporządzenie ws. standardów technicznych - par. 49